زان تیرهای غمزه خشمین که می زنی

برکنده ای به خشم دل از یار مهربان

از آفتاب روی تو چون شکل خشم تافت

پشتم خم است و سینه کبودم چو آسمان

صد قامت چو تیر خمیده ست چون کمان

از پرسشم ز خشم لب لعل بسته ای

جان ماندم ز غصه این یا دل و زبان