این تشنه کشتگان را ز آن نزل می چشان

بی دست می کشی تو و بی تیغ می کشی

شاگرد چشم تو نظر بی گنه کشان

آب حیات نزل شهیدان عشق توست

دل را گره گشای نسیم وصال توست

شاخ امید را به نسیمی همی فشان

خود حسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود