دل را گره گشای نسیم وصال توست

شاگرد چشم تو نظر بی گنه کشان

آب حیات نزل شهیدان عشق توست

این تشنه کشتگان را ز آن نزل می چشان

شاخ امید را به نسیمی همی فشان

خود حسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود

زان ساکنند زیر و زبر این مفتشان