شاخ امید را به نسیمی همی فشان

آب حیات نزل شهیدان عشق توست

این تشنه کشتگان را ز آن نزل می چشان

دل را گره گشای نسیم وصال توست

خود حسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود

زان ساکنند زیر و زبر این مفتشان

مقصود ره روان همه دیدار ساکنان