خود حسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود

این تشنه کشتگان را ز آن نزل می چشان

دل را گره گشای نسیم وصال توست

شاخ امید را به نسیمی همی فشان

زان ساکنند زیر و زبر این مفتشان

مقصود ره روان همه دیدار ساکنان

مقصود ناطقان همه اصغای خامشان