زان ساکنند زیر و زبر این مفتشان

دل را گره گشای نسیم وصال توست

شاخ امید را به نسیمی همی فشان

خود حسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود

مقصود ره روان همه دیدار ساکنان

مقصود ناطقان همه اصغای خامشان

آتش در آب گشته نهان وقت جوش آب