از نو چو میر گولان بستد کلاه و کفش

وز چرخ بگذری چو گذشتی ز مه وشان

همیان چه می نهی به امانت به مفلسان

پا را چه می نهی تو به دندان گربشان

خواهی تو روستایی خواهی ز اکدشان

دانش سلاح توست و سلاح از نشان مرد

مردی چو نیست به که نباشد تو را نشان