پیوند کرده ای کرم و لطف با دلم

پشت مرا چو دال دوتا می کنی مکن

ای تو تمام لطف خدا و عطای او

خود را نکال و قهر خدا می کنی مکن

پیوند کرده را چه جدا می کنی مکن

آن بیذقی که شاه شده ست از رخ خوشت

بازش به مات غم چه گدا می کنی مکن