آن بیذقی که شاه شده ست از رخ خوشت

خود را نکال و قهر خدا می کنی مکن

پیوند کرده ای کرم و لطف با دلم

پیوند کرده را چه جدا می کنی مکن

بازش به مات غم چه گدا می کنی مکن

آن بنده ای که بدر شد از پرتو رخت

چون ماه نو ز غصه دوتا می کنی مکن