بازش به مات غم چه گدا می کنی مکن

پیوند کرده ای کرم و لطف با دلم

پیوند کرده را چه جدا می کنی مکن

آن بیذقی که شاه شده ست از رخ خوشت

آن بنده ای که بدر شد از پرتو رخت

چون ماه نو ز غصه دوتا می کنی مکن

گر گبر و مومن است چو کشته هوای توست