آن بنده ای که بدر شد از پرتو رخت

پیوند کرده را چه جدا می کنی مکن

آن بیذقی که شاه شده ست از رخ خوشت

بازش به مات غم چه گدا می کنی مکن

چون ماه نو ز غصه دوتا می کنی مکن

گر گبر و مومن است چو کشته هوای توست

بر گبر کشته تو چه غزا می کنی مکن