چون ماه نو ز غصه دوتا می کنی مکن

آن بیذقی که شاه شده ست از رخ خوشت

بازش به مات غم چه گدا می کنی مکن

آن بنده ای که بدر شد از پرتو رخت

گر گبر و مومن است چو کشته هوای توست

بر گبر کشته تو چه غزا می کنی مکن

بی هوش شو چو موسی و همچون عصا خموش