گر گبر و مومن است چو کشته هوای توست

بازش به مات غم چه گدا می کنی مکن

آن بنده ای که بدر شد از پرتو رخت

چون ماه نو ز غصه دوتا می کنی مکن

بر گبر کشته تو چه غزا می کنی مکن

بی هوش شو چو موسی و همچون عصا خموش

مانند طور تو چه صدا می کنی مکن