از بس که آفتاب دو رخ بر رخش نهاد

آن را که پرده نیست برو روی او ببین

آن روی بین که بر رخش آثار روی او است

آن را نگر که دارد خورشید بر جبین

شهمات می شود ز رخش ماه بر زمین

در طره هاش نسخه ایاک نعبد است

در چشم هاش غمزه ایاک نستعین