شهمات می شود ز رخش ماه بر زمین

آن روی بین که بر رخش آثار روی او است

آن را نگر که دارد خورشید بر جبین

از بس که آفتاب دو رخ بر رخش نهاد

در طره هاش نسخه ایاک نعبد است

در چشم هاش غمزه ایاک نستعین

بی خون و بی رگ است تنش چون تن خیال