در طره هاش نسخه ایاک نعبد است

آن را نگر که دارد خورشید بر جبین

از بس که آفتاب دو رخ بر رخش نهاد

شهمات می شود ز رخش ماه بر زمین

در چشم هاش غمزه ایاک نستعین

بی خون و بی رگ است تنش چون تن خیال

بیرون و اندرون همه شیر است و انگبین