در چشم هاش غمزه ایاک نستعین

از بس که آفتاب دو رخ بر رخش نهاد

شهمات می شود ز رخش ماه بر زمین

در طره هاش نسخه ایاک نعبد است

بی خون و بی رگ است تنش چون تن خیال

بیرون و اندرون همه شیر است و انگبین

از بس که در کنار همی گیردش نگار