بی خون و بی رگ است تنش چون تن خیال

شهمات می شود ز رخش ماه بر زمین

در طره هاش نسخه ایاک نعبد است

در چشم هاش غمزه ایاک نستعین

بیرون و اندرون همه شیر است و انگبین

از بس که در کنار همی گیردش نگار

بگرفت بوی یار و رها کرد بوی طین