از بس که در کنار همی گیردش نگار

در چشم هاش غمزه ایاک نستعین

بی خون و بی رگ است تنش چون تن خیال

بیرون و اندرون همه شیر است و انگبین

بگرفت بوی یار و رها کرد بوی طین

صبحی است بی سپیده و شامی است بی خضاب

ذاتی است بی جهات و حیاتی است بی حنین