بر ما بهشت را چو سقر می کنی مکن

ای برتر از وجود و عدم بارگاه تو

از خطه وجود گذر می کنی مکن

ای دوزخ و بهشت غلامان امر تو

اندر شکرستان تو از زهر ایمنیم

آن زهر را حریف شکر می کنی مکن

جانم چو کوره ای است پرآتش بست نکرد