آن زهر را حریف شکر می کنی مکن

ای دوزخ و بهشت غلامان امر تو

بر ما بهشت را چو سقر می کنی مکن

اندر شکرستان تو از زهر ایمنیم

جانم چو کوره ای است پرآتش بست نکرد

روی من از فراق چو زر می کنی مکن

چون روی درکشی تو شود مه سیه ز غم