ما خشک لب شویم چو تو خشک آوری

روی من از فراق چو زر می کنی مکن

چون روی درکشی تو شود مه سیه ز غم

قصد خسوف قرص قمر می کنی مکن

چشم مرا به اشک چه تر می کنی مکن

چون طاقت عقیله عشاق نیستت

پس عقل را چه خیره نگر می کنی مکن