ای جان سزای دزد بصر می کنی مکن

حلوا نمی دهی تو به رنجور ز احتما

رنجور خویش را تو بتر می کنی مکن

چشم حرام خواره من دزد حسن توست

سر درکش ای رفیق که هنگام گفت نیست

در بی سری عشق چه سر می کنی مکن