هر تن و هر جان که هست خاک تو بوده ست مست

گر چه نهان است یار هست سر سر نهان

چشم تو با چشم من گفت چه مطمع کسی

هم بخوری قند ما هم ببری ارمغان

غافلشان کرده ای زان هوس بی نشان

باز چو ناگه کنی سلسله جنبانیی

شور برآرد به کبر از جهت امتحان