خواجه به خویش آ یکی چشم گشا اندکی

شوره تو کی چرد ز ابر گهربار من

سر بمگردان چنین پوز مجنبان چنان

چون تو خری کی رسد در جو انبار من

گر چه نه بر پای توست اندک و بسیار من

گفت که عاشق چرا مست شد و بی حیا

باده حیا کی هلد خاصه ز خمار من