گفت که عاشق چرا مست شد و بی حیا

چون تو خری کی رسد در جو انبار من

خواجه به خویش آ یکی چشم گشا اندکی

گر چه نه بر پای توست اندک و بسیار من

باده حیا کی هلد خاصه ز خمار من

فتنه گرگی شده هم دغل و مکر او

دام وی از وی کند قانص عیار من