چنگ به من درزدی چنگ منی در کنار

شرم ندارد کسی یاد کند از کهان

جغد بود کو به باغ یاد خرابه کند

زاغ بود کو بهار یاد کند از خزان

تار که در زخمه ام سست شود بگسلان

پشت جهان دیده ای روی جهان را ببین

پشت به خود کن که تا روی نماید جهان