پشت به خود کن که تا روی نماید جهان

چنگ به من درزدی چنگ منی در کنار

تار که در زخمه ام سست شود بگسلان

پشت جهان دیده ای روی جهان را ببین

ای قمر زیر میغ خویش ندیدی دریغ

چند چو سایه دوی در پی این دیگران

بس که مرا دام شعر از دغلی بند کرد