ای قمر زیر میغ خویش ندیدی دریغ

تار که در زخمه ام سست شود بگسلان

پشت جهان دیده ای روی جهان را ببین

پشت به خود کن که تا روی نماید جهان

چند چو سایه دوی در پی این دیگران

بس که مرا دام شعر از دغلی بند کرد

تا که ز دستم شکار جست سوی گلستان