چرخ و زمین را مجو از نفسش آن زمان

هین که نه ای بی زبان پیش چنین جان ها

قصه نی بی زبان نعره جان بی دهان

آمد امروز یار گفت سلام علیک

خسرو خوبان بخواست از صنمان سرخراج

خاست غریو از فلک وز سوی مه کالامان

لعل لب او که دور از لب و دندان تو