خسرو خوبان بخواست از صنمان سرخراج

قصه نی بی زبان نعره جان بی دهان

آمد امروز یار گفت سلام علیک

چرخ و زمین را مجو از نفسش آن زمان

خاست غریو از فلک وز سوی مه کالامان

لعل لب او که دور از لب و دندان تو

خواند فسون های عشق خواجه ببین این نشان