لیک بتا راست گو نیست مقام جنون

می در و می دوز تو می بر و می سوز تو

خون کن و می شوی تو خون دلم را به خون

چونک ز تو خاسته ست هر کژ تو راست است

دوش خیال نگار بعد بسی انتظار

آمد و من در خمار یا رب چون بود چون

خواست که پر وا کند روی به صحرا کند