دوش خیال نگار بعد بسی انتظار

خون کن و می شوی تو خون دلم را به خون

چونک ز تو خاسته ست هر کژ تو راست است

لیک بتا راست گو نیست مقام جنون

آمد و من در خمار یا رب چون بود چون

خواست که پر وا کند روی به صحرا کند

باز مرا می فریفت از سخن پرفسون