آمد و من در خمار یا رب چون بود چون

چونک ز تو خاسته ست هر کژ تو راست است

لیک بتا راست گو نیست مقام جنون

دوش خیال نگار بعد بسی انتظار

خواست که پر وا کند روی به صحرا کند

باز مرا می فریفت از سخن پرفسون

گفتم والله که نی هیچ مساز این بنا