گر عجمی رفت نیست ور عربی لایکون

خواست که پر وا کند روی به صحرا کند

باز مرا می فریفت از سخن پرفسون

گفتم والله که نی هیچ مساز این بنا

در دل شب آمدی نیک عجب آمدی

چون بر ما آمدی نیست رهایی کنون