که تا رهانم جان را ز علت و بحران

وفای توست یکی بحر دیگر خوش خوار

که چارجوی بهشت است از تکش جوشان

منم سکندر این دم به مجمع البحرین

که تا ببندم سدی عظیم بر یاجوج

که تا رهند خلایق ز حمله ایشان

از آنک ایشان مر بحر را درآشامند