ز ساعد و بر سیمین و چهره حوران

اگر چه گم شوی از خویش و از جهان این جا

برون خویش و جهان گشته ای ز مشهوران

اگر تو ماه وصالی نشان بده از وصل

وگر چو زر ز فراقی کجاست داغ فراق

چنین فسرده بود سکه های مهجوران

چو نیست عشق تو را بندگی به جا می آر