مرو مرو که چراغی و دیده روشن

مکن مکن که روا نیست بی گنه کشتن

چو برگشادی از لطف خویشتن سر خم

دماغ ما ز خمار تو است آبستن

مبند آن سر خم را چو کیسه مدخل