چو برگشادی از لطف خویشتن سر خم

مکن مکن که روا نیست بی گنه کشتن

مرو مرو که چراغی و دیده روشن

دماغ ما ز خمار تو است آبستن

مبند آن سر خم را چو کیسه مدخل

که خانه گردد تاری به بستن روزن