بگه ز غیب بیایی کشان کشان دامن

ز خونبها بنترسد که گنج ها دارد

که مرده زنده شود زان و وارهد ز کفن

گرفت خواب گریبان تو بپر سوی غیب

که تا تمام غزل را بگویمت فردا

که گل پگاه بچینند مردم از گلشن