سخن تو بخشی و گویی که گفت آن الکن

تو قلزمی و دو عالم ز توست یک قطره

قراضه ای است دو عالم تویی دو صد معدن

تو راست حکم که گویی به کور چشم گشا

بساختی ز هوس صد هزار مغناطیس

که نیست لایق آن سنگ خاص هر آهن

مرا چو مست کشانی به سنگ و آهن خویش