هزار جان مقدس فدای این دشمن

مرا چو مست کشانی به سنگ و آهن خویش

مرا چه کار که من جان روشنم یا تن

تو باده ای تو خماری تو دشمنی و تو دوست

تو شمس دین به حقی و مفخر تبریز

بهار جان که بدادی سزای صد بهمن