تو شمس دین به حقی و مفخر تبریز

مرا چه کار که من جان روشنم یا تن

تو باده ای تو خماری تو دشمنی و تو دوست

هزار جان مقدس فدای این دشمن

بهار جان که بدادی سزای صد بهمن