شکر کساد شد از قند خوش زبانی من

تو چشم تیز کن آخر به چشم من بنگر

مدزد این دل خود را ز دلستانی من

بر این لبم چو از آن بخت بوسه ای برسید

به گوش ها برسد حرف های ظاهر من

به هیچ کس نرسد نعره های جانی من

بس آتشی که فروزد از این نفس به جهان