بس آتشی که فروزد از این نفس به جهان

شکر کساد شد از قند خوش زبانی من

به گوش ها برسد حرف های ظاهر من

به هیچ کس نرسد نعره های جانی من

بسی بقا که بجوشد ز حرف فانی من

ز شمس مفخر تبریز تا چه دیدستم

که بی قرار شدستند این معانی من