بسی بقا که بجوشد ز حرف فانی من

به گوش ها برسد حرف های ظاهر من

به هیچ کس نرسد نعره های جانی من

بس آتشی که فروزد از این نفس به جهان

ز شمس مفخر تبریز تا چه دیدستم

که بی قرار شدستند این معانی من