جمال و حسن تو ساکن چو عشق ما پیچان

گهی رود به شمال و گهی دود به یمین

گهی محیط جهان و گهی به کل فانی

به دست توست مسخر چو مهره تکوین

جبین هجر تو بی چین چو سفره ما پرچین

سکون حسن عجبتر که بی قراری ما

و باز از این دو عجبتر چو سر کنی ز کمین