چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن

برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

پی رضای تو آدم گریست سیصد سال

که تا ز خنده وصلش گشاده گشت دهن

به قدر گریه بود خنده تو یقین می دان