پی رضای تو آدم گریست سیصد سال

برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن

که تا ز خنده وصلش گشاده گشت دهن

به قدر گریه بود خنده تو یقین می دان

جزای گریه ابر است خنده های چمن