که تا ز خنده وصلش گشاده گشت دهن

برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن

پی رضای تو آدم گریست سیصد سال

به قدر گریه بود خنده تو یقین می دان

جزای گریه ابر است خنده های چمن

اگر نه از نسب آدمی برو مگری